در ستایش زنجموره....

دلم طوفانی ه...شاید هم ابری نمی دونم... دلم گرفته... دوست داشتم می رفتم پیش رفیق کتابی م و باهاش حرف می زدم... بهش می گفتم دلم گرفته...از ناراحتی م از گرفتگی م از حرفهای امروز بابا که تا جیگرم رو سوزوند.. اما رفیق م از زنحموره خوشش نمیاد... خلقم تنگ می شه وقتی دل گرفته ام و رفیق م دیگه تحمل م رو نداره...تا بهش بپرم غمگین میشه و برای حفظ غم روزها روزه سکوت می گیره... تصمیم گرفتم همیشه بهش لبخند بزنم وقتی نمی خواد اون طور هستم من رو بپذیره منم اصرار نمی کنم خودم باشم دوست ندارم دلی ازم بشکنه وقتی ...

ادامه مطلب