در ستایش زنجموره....

شمعدونی هام دیروز با به شکوفه و گل نشستن، خوشحالم کردند...و جوونه ی بخشی از سبزی هام...این روزها ، روزهای قشنگی نبود و حتی شاید بشه گفت نیست...روزهای خستگیxa0روزهای خاکستری...صبح ه زود کار...و عصر تن ه خسته ی سنگین ه پر از نگرانی...انسان در بستر چالش های طبیعت...هی فوران و افت و خیزxa0دائم مبارزهمبارزه برای رفتن برای هرروز بیشتر رفتن...و انتها...انتها، چی ه واقعا...گاهی به د... فکر می کنمو اینکه چرا دوبار خودکشی کرد و تا اعماق نیستی رفت و برگشت......

توی محوطه ی محل کار جدیدم یک درخت کاج خیلی خیلی بزرگ زندگی میکنه که با اون شاخه های طنازش واقعا که حرفی برای گفتن نمیذاره...بخصوص صبح های زود و ابری که بال و پرش کمی به مه آغشته میشه متحیرم می کنه......

انگار با پتک زده باشند به سرم... دستام میلرزه و تپش قلبم شدیدتر شده... تکان دهنده بود برام... اما انگار لازم بود.... لازم بود... لازم بود...لازم بود برای اینکه بخودم بیام... انگار خدایی بود... انگار خدا بالاخره دلش به حالم به درد اومد ... واقعا استنباطم ازین جریان همین ه... تو حال خودم نیستم... انگا...

رفاقت ، اهلش رو می طلبه... داشتم به این فکر می کردم... یاد اون آیه قرآن افتادم، تردوا اماناتها الی اهلها رفاقت هم بی شباهت به یک امانت نیست دست اهلش نیفته، درد هایی رخ می ده که از صدتا دمل چرکین هم چرکین ترند... حافظ راست می گفت... نه هرکه چهره بیفروخت، دلبری داند... نه هر که اینه سازد سکندری داند... نه هرکه طرف کله کج نهاد و تند نشست کلاهدار ی و آیین و سروری داند ... مانا هم راست می گفت با مرد جماعت نمی شه رفاقت کرد ، چون یا می خوان تصاحب ت کنن یا رهات... خودشم میگفت، که ه.خودخواهه و هم خدا رو ...