2180

غروب که رسیدم خونه انقدر از آلودگی هوا سردرد شده بودم که بدون هیچ فکری ، فقط یک نوافن خوردم...

فقط همین یادم ه...

تا الان...

که تو بیهوشی مطلق بودم...کنار کتابها...

ساعت رو که دیدم بهت زده شدم...

باورم نمی شه پاییز از پیشم رفت و موقع رفتنش توی خواب بودم...

دوست داشتم بدرقه ش کنم...مثل هر سال...

پاییز...

من در هر بستری غیر از تو، غریبم...

زودتر برگرد پیشم...

رفیق ابدی...

در ستایش زنجموره.......